Śledzie z rusztu i parada żaglowców

To była jedyna taka okazja. Był początek sierpnia 2007 roku. Zbliżał się termin zlotu żaglowców w Szczecinie. O tym wydarzeniu, a także o urokach polskiego wybrzeża Maciej już od dawna opowiadał swoim znajomym, z którymi poznał się podczas swoich rejsów po Morzu Śródziemnym i Adriatyku. Czasem korzystał z ich gościnności i pływał wraz z nimi na ich jachtach, czasem spotykał stając na kotwicy w urokliwych zatokach podczas swoich indywidualnych rejsów.

Tak więc do Polski mieli przylecieć Stiepan, Ricardo i Don Mario, oczywiście nie sami, lecz z przyjaciółkami, do których dotarły legendy o Maciejowej rycerskości, o polskiej gościnności i atencji polskich mężczyzn wobec kobiet. Był tylko jeden problem, Maciej już nie posiadał jachtu, z przyczyn finansowych musiał go jakiś czas temu sprzedać. Koszt utrzymania szkunera stojącego w hiszpańskich marinach był rujnujący. Z pomocą przyszedł zaprzyjaźniony Szwed. Björn i Maciej znali się od lat. Odbyli wspólnie na jachcie Björna kilka rejsów po Bałtyku, odwiedzając między innymi Bornholm. Teraz okazało się, iż Szwed również planuje udział w zlocie żaglowców, zatem pomyślano o wspólnej wyprawie.

Cała ekipa spotkała się w Gdańsku. Popłynęli wzdłuż wybrzeża, odwiedzając po drodze Ustkę. Na południowcach Bałtyk zrobił wrażenie, jego szaro-zielony kolor był tak odmienny od znanego im błękitu Adriatyku czy Morza Śródziemnego, biel piaszczystych plaż zachwycała. Rejs zamienił się w konkurs kulinarny. Zaczęło się od tego, że Björn miał w jachtowej lodówce przygotowane trzy półmiski ugotowanych raków – sierpień to w Szwecji święto raków. Don Mario szpanował rozlicznymi sosami do makaronu, a Ricardo wyciągał z przepastnych otchłani swojego bagażu rozliczne tapas, zaklęte w puszkach i słoiczkach. Stiepan z charakterystyczną dla niego powściągliwością kroił na cienkie plasterki pršut i paški sir.

Maciej spokojnie czekał do chwili kiedy przybili do nabrzeża w Szczecinie. Podczas rejsu spotkał znajomych rybaków, którzy zaopatrzyli go w parę kilo sprawionych śledzi. Teraz, gdy dotarli do celu, zacumowali w Szczecinie, mógł uruchomić swoją kucharską tajną broń. Wziął ze sobą elektryczny grill płytowy. Podłączył go do zasilania i rozpoczął smażenie śledziowych filetów. Po nabrzeżu rozszedł się zapach śledzi. Przywabił natychmiast marynarzy z cumującego w pobliżu meksykańskiego żaglowca. To co poczuli było dla nich kompletnie nieznane. Ustawili się w rzędzie na nabrzeżu i czekali kiedy śledzie będą gotowe. Maciej rozpoczął poczęstunek. Jacht Björna zaroił się od chętnych, którzy chcieli spróbować nieznanego przysmaku. Szybko zorientowano się, że śledzie znakomicie komponują się z czystą wódką. Impreza nabrała rumieńców.