SSI: Nowa Marina, czyli deweloperzy jako zbawcy gdyńskiego żeglarstwa

Tekst pochodzi z Subiektywnego Serwisu Internetowego kpt. Don Jorge Kulińskiego.

Jak wszyscy wiedzą – po klubowych budynkach wzdłuż północnego nabrzeża Basenu Żeglarskiego im. Zaruskiego w Gdyni śladu już nie ma. Kluby „Gryf”, YKP, „Stal” oraz CWM ZHP wyprowadzono do prowizorycznych siedzib w kontenerach. Przyszłość rysowana jest jako świetlana i to niebawem.

Otóż deweloperzy zbudują pięciokondygnacyjne luksusowe apartamentowce, których nabywcy/najemcy wezmą na siebie koszty utrzymania nowych siedzib klubowych, które będą w tych blokach  ulokowane. Szlachetni udziałowcy tego przedsięwzięcia oczywiście o niczym innym nie marzyli jak o rozwoju bazy żeglarskiej w powiatowej Gdyni. Natomiast nie mogę powstrzymać się od przekazu, że obszar basenu pozostanie taki jak przed II wojną światową.

Co o tym wszystkim myślą gdyńscy żeglarze jeszcze nie wiem. Tym razem nic mi się nie zwierzają. Swoje zdanie w tej sprawie natomiast przedstawia Andrzej Kowalczyk. Chyba nie stronniczo, bo to go akurat nie dotyka – mieszka naprawdę daleko.

Żyjcie wiecznie!

Don Jorge

————————————–

Drogi Don

Coraz częściej to, co piszę ginie w sieci cenzury. Ale inni zaczynają śmielej pisać. Oto jeden z tekstów.

Ghelamco wystawia na sprzedaż spółkę, do której wniesiono grunty po zniszczonych klubach żeglarskich. Czyli wszystkie piękne obietnice PZŻ, Chamery i w końcu Ghelamco właśnie są anulowane, szkoda, że wierzyliście. Na pewno kluby nie znajdą swoich siedzib w najbliższych latach, o ile w ogóle przeżyją w tych kontenerach. Tak to się załatwia sprawy.

Trochę dla przypomnienia: Już w czasie projektowania Gdyni te tereny przewidziano pod żeglarstwo. Na końcu powstał Dom Żeglarza Polskiego, nieukończony przed wojną, a obecnie wydział nawigacji. Po wojnie, po różnych perypetiach, gdzie tradycyjne kluby połączono w lidze przyjaciół żołnierza i ukradziono majątek, potem znowu wydzielono, potem stały się klubami przyzakładowymi itd…

W każdym razie na początku lat 70-tych, pod Operację Żagiel, rozpoczęto budowę siedzib klubów żeglarskich. Były one budowane głównie wysiłkiem ich członków, chociaż oczywiście z przyczyn formalnych przechodziło to przez „zakłady patronackie”. W latach 80-tych teren, na którym stały, miał uchwałą Miejskiej Rady Narodowej przejść na własność klubów. Wbrew uchwale przeszedł w dzierżawę wieczystą Polskiego Związku Żeglarskiego. Nieformalnie jako rekompensata za Dom Żeglarza Polskiego. W latach 70-tych powstał projekt zbudowania takiego „domu” na działce, na której potem stał Cricoland, ale nic z tego nie wyszło.

I tak to się bujało do lat 90, kiedy okazało się, że grunta mają wartość. Pierwszy pod ostrzałem znalazł się klub PTTK Fregata, w którym działali tak zasłużeni żeglarze jak Juliusz Sieradzki (projektant łodzi Omega) czy Norbert Patalas. Miasto wywaliło Fregatę z ich siedziby i postawiło tam „bosmanat” (wcześniej zbędny). W latach 2000-2004 wykonano remont „mariny”, ograniczając samodzielność klubów w dostępie do wody.

W latach 2005-2010 pierwsze podchody pod te działki zaczął robić prezes PZŻ Wiesław Kaczmarek (tak, ten Kaczmarek). W międzyczasie PZŻ sprzedał dzialkę „po cricolandzie”, a pieniądze się gdzieś rozlazły. Kaczmarek wydał je na jakiś portal, który się potem zwinął. W rozmowach uczestniczyły też władze Gdyni, co zapoczątkowało zarówno uchwalenie planu dopuszczającego usługi turystyczne (w ramach których mieściły się hotele czy aparthotele, co nadawało działkom konkretnej wartości, kosztem działalności sportowej), jak również konkursu architektonicznego, z którego zresztą dziś niewiele wynika. W dodatku od początku lat 2000 niedozwolone były jakiekolwiek inwestycje budowlane czy przebudowy budynków, ale w zamian pozwolono na obrastanie terenu budami, co doprowadziło do tego, co doprowadziło.

PZŻ po różnych podchodach, od prób włączenia Pirelli Real Estate (polecam wyguglać Malma i Projekt Chopin), po drodze pojawiał się jeszcze w relacjach Dubieniecki i inni, w końcu powołał spółkę Nowa Marina, gdzie kluby dostały jakieś groszowe udziały. Na prezesa spółki mianowano Annę Stopkę, człowieka Ryszarda Krauzego, za dawnych czasów miejskiego urzędnika – polecam wyguglać. Ta kandydatura była nie do przyjęcia, więc wkrótce ją zmieniono. Spółka miała budować nowe obiekty, w których kluby miały dostać jakąś nieokreśloną publicznie przestrzeń.

Po kilku podchodach i nieudanym szukaniu finansowania inwestorem została firma Ghelamco, znana z inwestycji w budynki biurowe. Znalezienie inwestora dało pretekst do wyburzenia istniejącej infrastruktury żeglarskiej i zostawienia kupy gruzów. Prezes PZŻ deklarował nowe obiekty na mistrzostwa świata w żeglarstwie w 2027 roku, co już wtedy wydawało się skrajnie mało prawdopodobne. Ghelamco miało wielkie problemy z rolowaniem swoich obligacji, która to sytuacja najwyraźniej wpłynęła na zatrzymanie inwestycji w Gdyni. 

Obecnie udziały w spółce wystawione są na sprzedaż.

W skrócie: żeglarze mieli siedziby, potem szacher-macher i Ghelamco sprzedaje spółkę, która dysponuje gruntami po siedzibach. Żeglarze siedzą w kontenerach, które w przyszłym roku powinny zniknąć, nie mają dochodów z wynajmu pomieszczeń i nie ma z czego wspierać działalności statutowej, w tym szkolenia dzieci i młodzieży.

Brawo władze Gdyni, brawo PZŻ i jego prezesi.

Za rok na tej kupie gruzów mają odbyć się Mistrzostwa Świata w żeglarstwie. KONIECZNIE trzeba się z nich wycofać. Przecież nawet porządnych wygódek do defekowania się nie ma, a opowieści, że pan Kosiorek zbuduje Narodowy Bosmanat Centralny do wiosny przyszłego roku, kiedy nawet finansowania nie przewidziano, można między bajki włożyć…

Pozdrawiam

Andrzej