Towarzysze z kilkunastu krajów oprotestowali pomysł zbudowania przez Polskę pływającego terminala gazowego (FSRU). W zeszłym roku nasi zachodni sąsiedzi uruchomili taki terminal i wszystko gra. Dlaczego? Być może przez to, że Niemcy uwinęli się z budową w błyskawicznym tempie: zrealizowanie tej inwestycji zajęło im zaledwie 200 dni – a to najwyraźniej to zbyt mało, by aktywiści zdążyli się skrzyknąć i ułożyć na plaży napis.
Co to jest FSRU?
Pływający terminal gazowy gazu ziemnego, czyli FSRU (Floating Storage Regasification Unit) to rozwiązanie pełniące dwojaką funkcję: można w nim zarówno magazynować skroplony gaz, jak i przekształcać go z postaci ciekłej w gazową, a następnie przesyłać do odbiorców. Ponieważ terminal jest pływający, jego budowa jest tańsza i szybsza, niż stacjonarnych inwestycji, a w razie czego można go przenieść w inne miejsce.
Dzisiaj Polska realizuje import gazu głównie za pośrednictwem Baltic Pipe i przez terminal w Świnoujściu. To jednak zbyt mało. W obecnych ciekawych czasach, gdzie zaopatrzenie w energię może być ważnym instrumentem wywierania presji przez inne kraje, realizacja takiej inwestycji, jak FSRU, jest bardzo rozsądnym posunięciem.
Niemcy mają dwa takie terminale – ten, który zbudowali w 200 dni, powstał w landzie Meklemburgia-Pomorze Przednie; tym samym, gdzie znajdował się wylot niemiecko-rosyjskiego gazociągu Nord Stream.
Protest przeciw FSRU
Aktywiści przeciwni budowie polskiego terminala protestowali na plaży w gdańskich Górkach Zachodnich – tam, gdzie planowana jest budowa FSRU. Ułożyli na plaży napis „Stop gaz” i tak sobie stali, bo na razie jeszcze inwestycja nie ruszyła, więc nie było się do czego przykuć.
Zdaniem działaczy, pływający terminal jest:
-
zbędny,
-
szkodliwy dla środowiska,
-
nieuzasadniony ekonomicznie. Miło, że międzynarodówka troszczy się o nasz budżet.
Na dodatek, jak przekonywali działacze, terminal „wspiera państwa niedemokratyczne, jak np. Katar” – a to zupełnie inaczej, niż Nord Stream, który wspierał państwa demokratyczne, jak np. Rosja…
Najciekawsze jednak, że zdaniem aktywistów, realizacja takiej inwestycji naraża Polskę na „ryzyka geopolityczne i wahania rynkowe”. Trudno z tym polemizować, bo jeśli panie i panowie działacze nie rozumieją takich pojęć, jak „dywersyfikacja dostaw” albo „geopolityka”, dyskusja z nimi przypomina próbę przekonania płaskoziemców, że są w błędzie.
Jeśli nie FSRU, co to?
Trzeba przyznać, że aktywiści w jednej rzeczy zasługują na uznanie; krytykowali poprzedni rząd, krytykują i obecny, więc w tym względzie trudno zarzucić im stronniczość. Co jednak proponują w zastępstwie terminala FSRU? Ich pomysły to:
- zmniejszenie zużycia gazu,
- wykorzystanie odnawialnych źródeł energii,
- eksploatacja naszych złóż gazu łupkowego,
- termomodernizacja i pompy ciepła.
Wszystko to są w gruncie rzeczy bardzo dobre pomysły – sęk w tym, że nie zastąpią one dostaw, jakie mogą być realizowane przez FSRU, nie pokryją naszego zapotrzebowania na energię i nie zastąpią nam bezpieczeństwa energetycznego. Nie uwzględniają też faktu, że Polska leży w określonym miejscu na mapie, w określonej strefie klimatycznej i ma na wschodzie takich sąsiadów, jakich ma.
