Bielasze i powstanie floty rosyjskiej

Przy każdym ruchu hebla na ziemię spadały wióry. Po obrobieniu stępki szkutnik brodził w nich po kolana. Podobnie działo się gdy zabierał się do pracy przy wręgach. Takich stanowisk pracy było mnóstwo. 

Car Piotr sprowadził całe armie fachowców z Holandii i Anglii. Nic zatem dziwnego, że na brzegach Zatoki Fińskiej powstawały spore wzgórza ostrużyn, a nad wodą rozchodziły się odgłosy wytężonej pracy, stukot młotów i pokrzykiwania robotników. Mieszały się one z odgłosami innej budowy – w niewielkiej bowiem odległości, u ujścia rzeki Newy powstawały zręby twierdzy Pietropawłowskiej, zalążek nowej stolicy Imperium i pierwszego rosyjskiego portu na Bałtyku.

Tworzone było nowe miasto, ale uwaga władcy skupiała się na okrętach, które budowane były według planów przywiezionych przez niego z Zachodu. Krążył wśród pracowników, samemu podejmując się wykonania potrzebnych szkutniczych robót. Chwytał to za piłę, by przyciąć deskę, z której winien powstać fragment burty, to za świder, którym należało wywiercić otwór. Właściwie nic poza wzrostem nie wyróżniało go z tłumu, jaki zaludniał stocznię. No chyba jeszcze jedna rzecz. Otóż kiedy inni robili sobie przerwę na posiłek, rozpakowując przyniesione ze sobą produkty, w kierunku Piotra I zmierzała grupa służby z kamerjunkrem na czele, niosąc tacę z ciepłymi bielasze, butelką dobrze zmrożonej wódki i niewielkim dzbanuszkiem, w którym znajdował się ocet. Trudno ocenić z dzisiejszej perspektywy na ile sycące bielasze wpłynęły na tworzenie ogromnej floty rosyjskiego imperium, ale gdyby nawet ten wpływ był iluzoryczny, to przyznać trzeba, że bielasze są PYSZNE.