Bims, dinks, a może sztryngier?

Bims, występujący również pod bardziej swojsko brzmiącą nazwą „pokładnik”, jest belką stabilizującą konstrukcję łodzi. Bimsy zawsze występują hurtowo, ale zwykle nie zawracamy sobie nimi głowy, poświęcając znacznie więcej uwagi innym elementom. Mimo to, rolę bimsów trudno przecenić, bowiem bez nich właściwie… nie ma łodzi. A jeśli jest, to krótko.

Bimsy i spółka

Bimsy budują poprzeczne wiązanie, umiejscowione pomiędzy burtami jednostki. Współpracując ściśle z innymi cichymi bohaterami, a mianowicie wręgami i dennikiem, bims tworzy ramy wręgowe, zapewniające solidne oparcie dla poszycia pokładu.

Aby bimsy mogły sprostać temu niełatwemu zadaniu, muszą podsiadać godziwe punkty podparcia. Dlatego w kierunku równoległym do stępki wspierają je wzdłużniki pokładowe, zaś w kierunku pionowym – kolumny.

O tym, jak istotnym elementem konstrukcji łodzi jest bims świadczy chociażby fakt, że zgodnie ze sztuką szkutniczą, wszelkie remonty jachtu należy zacząć właśnie od wymiany bimsów oraz żeber.

Jak wiadomo, alternatywną nazwa dla bimsu jest pokładnik, czyli coś umieszczonego pod pokładem. Co zatem znajduje się pod półpokładem? Brawo: półpokładniki. Aż dziw, że nikt nie wymyślił dotąd „halfbimsów”; ale może wszystko jeszcze przed nami.

Etymologia

Bims wywodzi się od słówka beam, oznaczającego… pokładnik (kto by się spodziewał?), ale również belkę albo promień. Albo znaną markę Whiskey, ale to akurat czysty przypadek.

Bims, oprócz nazwy pokładnik, posiada jeszcze jeden alias: niekiedy nazywany bywa sztryngierem. Słówko sztryngier wywodzi się wprost od niemieckiego czasownika stringen, oznaczającego „wiązać”, co dość precyzyjnie określa rolę, jaką pełnią bimsy w konstrukcji jednostki pływającej.

Nazwa sztryngier jest trochę mniej wygodna dla słowiańskiego języka, niż bims, toteż przyjęła się ona głównie na żegludze śródlądowej po Odrze, gdzie flisacy nazywali szrtyngierem nie tylko pokładnik, ale również część pokładu po obu stronach ładowni, umożliwiającą przejście z rufy na dziób.

Oczywiście, miało to miejsce w czasach, gdy Odra stanowiła jeszcze ważny szlak handlowy – co, miejmy nadzieję, zostanie w końcu przywrócone.