Brak produktów w koszyku.
Portugalski wicekról Francisco de Almeida, którego syn Lourenço poniósł śmierć pod Dżaul, pałał żądzą zemsty. Flota portugalska, która wyruszyła w celu wzięcia odwetu składała się z 18 okrętów: 5 dużych i 4 małych karak (nau), 6 karawel i 3 mniejszych jednostek. Na ich pokładach znajdowało się około 1900 osób. Ich przeciwnicy byli znacznie silniejsi. Sprzymierzeńcami sił sułtana egipskiego byli Turcy, flota sułtana Gujaratu oraz kontyngent władcy Kalikatu. W skład tych sił wchodziło około 100 okrętów, chociaż tylko 12 z nich stanowiły większe jednostki.
Już 2 lutego doszło do pierwszego starcia w pobliżu Diu, jednak nie przyniosło ono większych rezultatów. 3 lutego eskadra portugalska zaczęła płynąć wgłąb kanału portowego do portu Diu. 
Najsilniejsze jednostki sprzymierzonych były rozmieszczone po lewej stronie kanału. Kolejne portugalskie jednostki wpływające do kanału ostrzeliwały siły wroga oraz abordażowały największe z okrętów sprzymierzonych. Z powodu małej szerokości kanału siły egipskie nie mogły wykorzystać swojej przewagi liczebnej, a Portugalczycy atakowali ich okręty jeden po drugim.
Bitwa zakończyła się zwycięstwem Portugalczyków. Nie stracili oni żadnego okrętu, a straty w ludziach wyniosły 32 zabitych i 300 rannych. Po stronie egipskiej zatopiono ponad 20 okrętów, 3000 osób poniosło śmierć, wielu było rannych i trafiło do niewoli. Następnego dnia dowódca garnizonu Diu, Meliqueaz, poddał flotę i miasto oraz zwolnił jeńców portugalskich wziętych pod Dżaul. Jednak żądny zemsty Francisco de Almeida kazał zabić większość wziętych do niewoli Turków.
W rezultacie bitwy Portugalczycy zyskali kontrolę nad morzami wokół Indii. Dalszą konsekwencją było ułatwienie podboju części Indii przez Portugalczyków od 1510 roku i utworzenia Indii Portugalskich.
