Kleftiko z greckiej wyspy

A było tych klęsk sporo, właściwie wszystko za co się zabrał w jego rękach zamieniało się w ruinę. Podobnie było z jego małżeństwem, przez lata prowadził spokojne i wesołe życie singla, niefrasobliwy i skłonny do wszelkiego rodzaju szaleństw, z reguły otoczony bywał wianuszkiem dziewcząt chętnych do przeżycia przygody. Kiedy jednak postanowił się ustatkować, to wybranką stała się kłótliwa, zaborcza i bezwzględna kobieta o imieniu, a jakże – Ksantypa. "Cholera!" – Mówili jego znajomi – "twoje małżeństwo to katastrofa." "Niby tak" – odpowiadał – "ale przecież jaka piękna." To prawda, jego żona miała wprawdzie paskudny charakter, ale powierzchowność zniewalającą.

Jedynie w dwóch dziedzinach odnosił sukcesy, a to w żeglarstwie, które było jego pasją, sposobem na wyrwanie się z kłopotów i spod skrzydeł małżonki,  oraz gotowanie – w tym był prawdziwym mistrzem i cieszył się zasłużoną sławą. O serwowanych  przez niego potrawach krążyły legendy.

Kryzys pozbawił go domu oraz żony. Tak po prawdzie to żona go domu pozbawiła, rozwodząc się z nim i przy podziale majątku przejmując obciążony potężną hipoteką dom. Rychło, dzięki swojej urodzie znalazła kolejnego nieszczęśnika, który na swoje barki wziął spłaty kredytu. Zorba stratę dachu nad głową przyjął wzruszeniem ramion, a stratę żony z radosnym uśmiechem. Zamieszkał na jachcie, często odwiedzając swoich przyjaciół, którym za gościnę, gdy pogoda nie sprzyjała żeglowaniu, odwdzięczał się przygotowując iście królewskie obiady i kolacje. Teraz też płynął wraz ze swoim starym znajomym Nikosem Kazantzakisem, do jego domu położonego na jednej z niewielkich wysepek jakich pełno na Morzu Egejskim, by  tam przeczekać chłody. W podzięce za przyjęcie go pod dach miał zamiar przygotować jedną ze swych koronnych potraw, mianowicie Kleftiko.