Makaron z kurkami

Cały problem z Wojtkiem polegał na tym, że nie mógł on się zdecydować, co lubi bardziej, czy żeglarstwo, czy też wędrówkę pieszą. Z podobnym zacięciem wsiadał na niewielki jacht i penetrował zakamarki Wielkich Jezior Mazurskich, jak i wyruszał na długą pieszą wędrówkę po połoninach bieszczadzkich albo wkraczał w cienistość lasów podkieleckich wsi.

Ten jego brak zdecydowania na szczęście nie przeszkadzał nikomu, bowiem Wojtek był samotnikiem – żeglował samotnie i wędrował samotnie. Tak było do chwili, kiedy na swej drodze napotkał urocze dziewczę imieniem Monika. Ona również miała ten sam dylemat co Wojtuś – nie mogła się zdecydować czy poświęcić się żeglarstwu, czy też pieszym wyprawom. Wydawać by się mogło, że te rozterki powinny ową parę mocno połączyć. A jednak było inaczej. Otóż gdy Wojtek chciał wypłynąć swoim jachcikiem, to Monika stanowczo optowała za wycieczką w lasy, natomiast gdy ona decydowała się pożeglować, to wtedy Wojtkowi przychodziła chętka na pieszą wędrówkę. I tak choć żyli teoretycznie razem, to jednak swoim pasjom oddawali się osobno. Sytuacja, wydawać by się mogło, beznadziejna, a jednak swoje życie prowadzili zgodnie. Na uwagi swoich znajomych zdziwionych takim nietypowym układem, Wojtek odpowiadał żartobliwie cytatem z Boya – „Bo w tym cały jest ambaras, aby dwoje chciało na raz”, po czym dodawał – Lubimy te same rzeczy, robimy je wprawdzie oddzielnie, ale łączy nas łóżko i stół. Rzeczywiście, nie będziemy tu wprawdzie zdradzać tajemnic ich alkowy, ale możemy potwierdzić, że w kuchni działali zgodnie i razem. Gdy Monika wracała z lasu niosąc koszyk z zebranymi grzybami, Wojtek natychmiast stawiał na ogniu garnek z wodą, aby ugotować makaron. I tak ich koronnym daniem, które zgodnie jedli, dzieląc się opowieściami ze swoich samotnych wypraw, był makaron z kurkami.