Dla większości z nas długi oceaniczny rejs byłby spełnieniem marzeń – co jednak nie oznacza, że taka przygoda nie może przeistoczyć się w udrękę. Im więcej czasu spędzimy z tymi samymi ludźmi na ograniczonej przestrzeni, tym bardziej rośnie szansa, że zaczniemy się nawzajem irytować. Jak tego uniknąć?
Co może pójść nie tak
Właściwie… wszystko. Pomijając wypadki, awarie sprzętu i załamania pogody, które mogą się zdarzyć nawet podczas weekendowego rejsu, tu musimy być przygotowani na rozmaite dodatkowe atrakcje. Istnieje szereg czynników, które po odpowiednio długim czasie wystawią naszą cierpliwość na próbę – a najważniejsze z nich to:
- zmęczenie, niedobór snu… i jeszcze trochę zmęczenia,
- brak prywatności; poznamy się nawzajem dużo lepiej, niż byśmy chcieli…
- ograniczona przestrzeń – dźwięki i zapachy będą nam towarzyszyć stale,
- stres związany z odpowiedzialnością i pozostawaniem przez długi czas w nietypowej dla nas sytuacji.
W takich warunkach pojawienie się zgrzytów pomiędzy załogantami jest właściwie gwarantowane. Skutkuje to obniżeniem nastroju, problemami z koncentracją (a właściwie koncentrowaniem się nie na tym, co potrzeba – np. na błędach kolegi, zamiast na własnych obowiązkach), apatią, niezadowoleniem i tak dalej.
OK – i co można z tym zrobić?
Każdy doświadczony skipper ma tu pewnie własne patenty – zanim jednak stanie się doświadczonym, będzie musiał… zmierzyć się z tymi wyzwaniami po raz pierwszy. Jeśli ma głowę na karku (i sam nie jest zbyt zmęczony), pewnie sobie poradzi. Zamiast jednak wyważać otwarte już drzwi, może zawczasu przyjrzeć się poradom dostępnym w sieci. Oto najważniejsze wytyczne, jakie pozwalają na zmniejszenie tarć wśród załogi:
- Pilnowanie realnych godzin snu i odpoczynku. Niewyspany załogant to kiepski załogant, nawet jeśli sam bohatersko twierdzi, że daje radę – a reszta skwapliwie z tej ofiarności korzysta. Ustalenie i w miarę możliwości ścisłe egzekwowanie zasad pozwoli uniknąć nieporozumień i wzajemnych żali, a to przełoży się na zdrowsze relacje i poczucie sprawiedliwości.
- Budowanie autorytetu. Kapitan to na pokładzie najwyższa instancja – i warto, żeby o tym pamiętał. Ludzie stłoczeni na ograniczonej przestrzeni nie potrzebują tylko fajnego kolegi – ale lidera, arbitra, a nawet szeryfa. Kogoś, kto rozwiązuje konflikty, jak tylko je dostrzeże i nie pozwala, by mały żal urósł do kategorii Dużego Żalu.
- Jasna komunikacja i przydzielanie konkretnych zadań konkretnym osobom. Uprzejmości są wskazane jedynie na lądzie – na morzu nie ma czasu na kurtuazję. Komenda „wybierz szot” brzmi może szorstko, ale za to nie zostawia miejsca na interpretację. Jeśli zamiast niej usłyszymy „czy byłbyś tak miły i mógłbyś wybrać szot”, pomyślimy: „no, w zasadzie to mógłbym. Czemu nie? Ale że co, tak teraz? Zaraz?!”
A Wy – macie własne spostrzeżenia? Metody? Nietypowe patenty na rozładowanie nabrzmiałej atmosfery? Jeśli tak, piszcie na redakcja@morze.org.
