Początek działalności
Hızır był jednym z czterech braci, którzy zajmowali się początkowo handlem morskim. Po pewnym czasie bracia zostali kaperami. Kaperstwo można określić jako połączeniem rabunkowego rozboju na morzu z funkcjonowaniem jako flota wojenna mocodawcy, którego nie było stać na utrzymanie własnej marynarki wojennej. Kaperów wynajmowali w tamtych czasach władcy państw lub miasta portowe. W 1504 roku, po śmierci najstarszego z braci – Eliasza, Hızır wraz z Arudżem opuścili Egipt i udali się na wyspę Dżerba, skąd rozpoczęli działania zbrojne przeciwko Hiszpanom.
Służba u sułtana
Po śmierci Arudży Barbarossa zaoferował swoje usługi sułtanowi tureckiemu. Selim I Groźny udzielił mu zbrojnej pomocy i wysłał do walki z Hiszpanami. W 1519 roku Barbarossa zdobył Algier i przejął kontrolę nad większą częścią Maghrebu. Chociaż sprawował despotyczne rządy, to prowadzona przez niego polityka przyczyniła się do rozwoju gospodarczego Algieru. Przekształcił Algier w ośrodek korsarski i zbudował potężną flotę, którą wykorzystywał w pirackich wyprawach.
W 1532 roku za swoje zasługi został mianowany przez sułtana tureckiego kapudanem paszą, czyli dowódcą floty tureckiej. Do kolejnych podbojów na jego koncie zostały zaliczone Malta, Koron, Patras i (na krótko) Tunis. Barbarossa uczynił turecką flotę jedną z najpotężniejszych sił zbrojnych w ówczesnym świecie. Przez kilka kolejnych lat dokonywał podbojów we Włoszech, zdobył weneckie miasta Napulia i Malvasia oraz posiadłości na Morzu Egejskim, a następnie Skiros, Patmos, Eginę, Ios i Paros.
W latach 1542-1544 flota turecka zaczęła współpracować z francuską w działaniach przeciwko Hiszpanii. W trakcie tego sojuszu Barbarossa napadł na Katalonię, a także zajął i ograbił Niceę.
Zakończenie kariery i śmierć
W 1545 roku Barbarossa osiadł w Stambule, gdzie rok później zmarł, przekazawszy zwierzchnictwo nad Algierem swojemu synowi. Jego mauzoleum znajduje się dziś w europejskiej części miasta.
