Hein urodził się w Delfshaven (obecnie część Rotterdamu). W jego rodzinie silne były tradycje żeglarskie; jego ojciec był kapitanem, a sam Piet został żeglarzem już w wieku kilkunastu lat. W młodości został porwany przez Hiszpanów i przez cztery lata służył na galerze. Po uwolnieniu przyłączył się do Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i wyruszył do Azji. Po pięciu latach wrócił jako kapitan, poślubił Anneke Claesdochter de Reus i osiadł w Rotterdamie. W 1622 roku Hein został wybrany do Rady Miasta Rotterdamu dzięki wstawiennictwu brata swojej żony.
Rok później otrzymał tytuł wiceadmirała nowej Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej i popłynął do Indii Zachodnich (obecnie Karaiby). Pod jego dowództwem flota holenderska zniszczyła żeglugę hiszpańską na Morzu Karaibskim. W 1624 roku wraz z admirałem Johanem Wilkenem zaatakował należącą do Portugalczyków Brazylię. Zdobył po bitwie pod Bahią stolicę Brazylii i 22 statki portugalskie.
Jednak głównym celem admirała Heina była hiszpańska flota skarbów, tzw. “srebrna flota”, która przewoziła srebro pochodzące z hiszpańskich kolonii w Ameryce i na Filipinach. Część floty została ostrzeżona, ale pozostałe statki wyruszyły z Meksyku nieświadome niebezpieczeństwa. Szesnaście hiszpańskich statków przechwycono bez rozlewu krwi. Przejęcie hiszpańskiego skarbu było największym zwycięstwem Kompanii na Karaibach – łup jaki zdobył Hein szacuje się na 15 mln guldenów. Nic dziwnego, że po powrocie do Holandii Piet Hein został okrzyknięty bohaterem.
W 1629 roku Piet Hein został dowódcą floty holenderskiej. W tym samym roku w wieku 52 lat zginął w zwycięskiej bitwie na Morzu Północnym z hiszpańskimi piratami z Dunkierki.
