Szwedzkie okręty podwodne

Historia szwedzkich okrętów podwodnych sięga roku 1902 i decyzji szwedzkiego parlamentu dotyczącej zakupu jednostki tej klasy. Już 3 lata później do służby przyjęto HM[1] Hajen, zbudowany w Sztokholmie i zwodowany w 1904 roku. Projektowo jednostka ta nawiązywała do pierwszego okrętu podwodnego w służbie US Navy, czyli USS Holland (SS-1). A to za sprawą szwedzkiego inżyniera Carla Richsona, który pracował w USA i miał możliwość zapoznania się z projektami jednostek Johna Hollanda. Od amerykańskiego pierwowzoru szwedzki projekt różnił się m.in. posiadaniem peryskopu i silnika na naftę (ten w SS-1 działał na benzynę), który wytwarzał energię dla silnika elektrycznego i służył jako generator do ładowania akumulatorów. HM Hajen zakończył służbę w 1922 roku, ale nie został zezłomowany. Obecnie jednostkę można oglądać w Muzeum Marynarki Wojennej w Karlskronie. Rozwinięciem projektu Hajena były 3 małe okręty podwodne typu 2. Weszły one do służby w roku 1909 i otrzymały proste nazwy numeryczne: Ub No 2, Ub No 3 i Ub No 4. Numer 1 otrzymał HM Hajen po roku 1906 i zmianach w koncepcji nazywania okrętów podwodnych. Nowe wytyczne zakładały, że szwedzka marynarka będzie mieć 2 typy jednostek podwodnych: pierwszy duży i zdolny do działań oceanicznych i drugi mały do działań przybrzeżnych (stąd też i […]