W ożaglowaniu bermudzkim (czyli takim, jakiego używa zdecydowania większość łódeczek turystycznych) topenanta jest liną biegnącą od topu masztu do końca bomu lub rei. Jej głównym zadaniem jest podtrzymywanie wolnego końca bomu (czyli noku) i unoszenie go do góry. Pozycję bomu reguluje również inna lina, mająca działanie przeciwne do topenanty, czyli obciągacz bomu.
 |
Na jachtach morskich, a ostatnio również na jednostkach śródlądowych, tandem topenanta/obciągacz jest często zastępowany przez hydrauliczny obciągacz bomu, który spełnia zadanie obu tych lin.
Charakterystyka
Na mniejszych jednostkach z ożaglowaniem bermudzkim, topenanta jest tylko jedna, natomiast przy ożaglowaniu rejowym topenanty występują zawsze parami, zaś ich celem jest stabilizacja i podtrzymywanie rei.
Istnieje również coś takiego, jak topenanta salingu – jest to lina, która łączy na stałe saling z masztem, stabilizując wzajemne ułożenie obu tych elementów.
Topenanta najczęściej wykonana jest z tworzywa sztucznego. W przypadku naprawdę dużych jednostek spotyka się topenanty stalowe.
Po co nam topenanta?
Jak już wiemy, do stabilizacji bomu, czy innego drąga – z grubsza rzecz biorąc. Manewrując topenantą możemy również, w zależności od aktualnych potrzeb, wypłaszczać lub pogłębiać profil żagla.
Instrukcja obsługi topenanty jest mało skomplikowana: generalnie, w czasie rejsu wisi sobie luźno i nikomu nie przeszkadza. Jednak pomykając pełnym wiatrem, warto nieco ją wybrać, dzięki czemu bom uniesie się trochę do góry, a żagiel „złapie” więcej wiatru, zwiększając tym samym siłę nośną. Ten manewr przydaje się szczególnie przy słabszych wiatrach, których siła nośna nie rzuca na kolana. Trzeba jednak uważać, by nie przedobrzyć – jeśli wybierzemy topenantę za bardzo, to góra żagla wpadnie w mało estetyczny łopot, co poza wątpliwymi wrażeniami akustyczno-wizualnymi, zupełnie nie poprawi siły nośnej.
Etymologia
Etymologia topenanty nierozłącznie związana jest z etymologią topu, czyli najbardziej czubatego czubka masztu (w j. angielskim top oznacza wierzchołek).
I generalnie ten system się przyjął, bowiem topenanta w różnych językach nazywana jest podobnie: topping lift (angielski, norweski), toppnant, (niemiecki, holenderski), a niekiedy, prawdopodobnie dla ułatwienia – uphaul albo nawet spitze-Aufzug J
